Er ég barnið þitt?

 

Pistill um ótta Þess Einhverfa að ég afneiti honum þegar hann hagar sér ekki vel 

Ber eins og hinir

 

Pistill um afmælisdaga, lang-hangandi jólaskraut og mikilvægi þess að hafa tímastjórn á getnaði

 

 

Er hið óeðlilega, eðlilegra?

 

 Pistill á Pressunni um félagslega hegðun fatlaðra, jafnt sem ófatlaðra. Biðst þú afsökunar þegar þú gefur frá þér búkhljóð?

 

http://www.pressan.is/pressupennar/Lesa_Jonu_Agustu/er-hid-oedlilega-edlilegra-

Strákarnir okkar - Í blíðu og stríðu

 

Pistill um góða reynslu og slæma, flotta rassa og strákana okkar á EM:

http://www.pressan.is/pressupennar/Lesa_Jonu_Agustu/strakarnir-okkar---i-blidu-og-stridu

Takk fyrir mig

 

Kæru þið öll.

Ég mun hér eftir vera með reglulega pistla á Pressunni og kveð því mogga-bloggið að mestu.

Hér steig ég mín fyrstu skref í opinberum skrifum árið 2007 og hefur það gefið mér heilmikið. Ég fékk mjög fljótlega byr undir báða vængi, þökk sé ykkur, og hefur það kvatt mig til frekari skrifa. Að ég tali nú ekki um að hér varð fyrsta bókin mín til. Ég segi fyrsta, því þær eiga eftir að verða mikið fleiri. Því hef ég heitið sjálfri mér.

Að sjálfsögðu vonast ég til að þið gefið ykkur tíma til að kíkja á pistlana mína á Pressunni. Ég mun linka inn á þá hér, allavega til að byrja með. Og hér er sá fyrsti.

Það er alltaf er hægt að senda mér línu á [e-mail]

Takk fyrir mig

 

Af munni barna....

 

 Ég fékk þessa litlu sögu senda í tölvupósti og finnst hún svo æðisleg að ég ákvað að setja hana hér inn.

  

The children began to identify the flavors by their color:

Red......................Cherry
Yellow.................Lemon
Green..................Lime
Orange ...............Orange

Finally the teacher gave them all HONEY lifesavers (a candy). None of the children could identify the taste.

The teacher said, 'I will give you all a clue. It's what your mother may sometimes call your father.'

One little girl looked up in horror, spit her lifesaver out and yelled, 'Oh my God! They're ass-holes!

The teacher had to leave the room!

 

Af afmælissöng, afmæliskertum, afmælispökkum og afrakstur löngu liðins keisara

 

Gelgjan mín er 13 ára í dag og því orðinn unglingur. Eða táningur.

Á þessu heimili er vaninn að vekja viðkomandi afmælisbarn með hinum klassíska afmælissöng, logandi kerti sem er stungið í kökusneið, múffu eða annað tilfallandi og að sjálfsögðu afmælispakka.

Á vikuplan Þess Einhverfa, sem hann fékk afhent á laugardaginn, hafði ég skrifað í mánudagsreitinn, að systir hans ætti afmæli og við ætluðum að vekja hana með afmælissöng. Hann kommenteraði nú ekkert á þetta plan. Hvorki mótmælti því né samþykkti.

Fyrir þá sem ekki vita þá er Þeim Einhverfa meinilla við áðurnefndan söng. Hvort sem verið er að syngja fyrir hann sjálfan eða aðra. Hundinum á heimilinu, Vidda Vitleysing, er jafn illa við þessa laglínu. Við slíkar aðstæður grúfir Sá Einhverfi andlitið í höndum sér eða tekur fyrir eyrun, en Viddi geltir hástöfum.

Í morgun vorum Sá Einhverfi og ég að sjálfsögðu fyrst á fætur og stráksi gekk beint að vikuplaninu þar sem það hangir á ísskápnum og las skilaboðin vandlega. Ég vissi að hann hafði áhyggjur af þessu grófa og ósvífna uppbroti á daglegum venjum hans og morgunrútínu.

Ég virti hann fyrir mér á meðan hann las, en sagði svo: Ian ætlar þú að syngja fyrir Önnu Mae? (það má alltaf lifa í voninni, ekki satt?)

NEI, sagði hann skýrt, ákveðið og hálfum tóni hærra en eðlilegt getur talist. Svo skundaði hann fram í stofu til að kveikja á Emil í Kattholti því enginn virkur morgunn getur liðið án þess.

Mér datt ekki til hugar að draga krakkann á eyrunum upp á loft til að hann gæti æpt í mótmælaskyni við rúmstokk afmælisbarnsins.

Ég græjaði hann því bara eins og alla hina dagana, kvaddi og horfði á eftir honum upp í skólabílinn.

Að því loknu útbjó ég lítinn morgunmat, greip afmælispakka undir hendina og fór upp til að draga vankaðan Breta fram úr rúminu, ásamt Unga manninum (fyrrv. Ungling) sem ákallaði Guð á meðan hann barðist við að koma sér á lappir.

það var ægifagur söngur sem barst út á götu þegar við ruddumst inn í herbergi hjá nývígðri Táningsstúlkunni. Hún vaknaði með bros á vör og kippti sér ekkert við hundinn sem stóð geltandi ofan á sænginni hennar.

Fallega andlitið ljómaði þegar hún tók við morgunmatnum og blés á kertið. Að þessu sinni var afmæliskerti dagsins stungið í ristaða brauðsneið með osti.

Þegar þessi orð eru skrifuð eru akkúrat 13 ár síðan að reiður læknir skipaði mænudeyfingu og glæfraakstur upp á skurðstofu. NÚNA!

Ég get ekki kvartað þegar ég horfi á afraksturinn af þeim keisaraskurði. Sannkölluð prinsessa hún dóttir mín, í öllum jákvæðum merkingum þess orðs.

 

 

Enn af veðurspekúlasjónum

 

Sá Einhverfi heimtar loforð um rigningu, sól, regnboga, kulda...  bara hvað sem er annað en snjó og frost. Hann tengir ekki kulda við frost. Í hans huga er frost hvít héla á jörð.

Og mamman lofar upp í ermina á sér. Alveg upp að handarkrika. Miskunnarlaust og án þess að kunna að skammast sín.

Þannig var lofað sól, rigningu og regnboga fyrir síðasta miðvikudag. Það gekk auðvitað ekki eftir. En nú er svo komið að í stað þess að stráksi æsi sig yfir sviknum loforðum, þá færir hann bara óskina um nokkra daga. Loforðið var framlengt til sunnudags og sólin skilaði sér. Lítið var um rigningu og regnboga.

Sá Einhverfi sat hugsi inn í stofu í gær. Á stuttbuxum og stuttermabol eins og alltaf, með byssubelti á mjöðmunum. Ég veitti þessu enga sérstaka athygli, enda ekkert nýtt að hann sitji þögull í eigin heimi í góðan tíma í senn.

En í þetta skipti ákvað hann að deila hugsunum sínum með múttu; Fyrst kemur janúar, svo febrúar, svo mars, svo apríl, svo vorið.

Hann brosti hikandi og horfði einarðlega í augun á mér. Beið milli vonar og ótta eftir staðfestingu.

Það er alveg rétt Ian fullvissaði ég hann um og hrósaði honum fyrir frammistöðuna. Ég hugsaði hlýlega til kennarana í Öskjuhlíðarskóla. Þær mætu konur hafa verið að vinna með árstíðarnar í allan vetur vegna snjófælni drengsins og allt í einu ákvað hann að láta vita að hann skildi þetta svo sem. Að hverri árstíð fylgir visst veðurfar. En það er ekki þar með sagt að hann gefi upp vonina. Engin regla er án undantekninga.

Nú hef ég lofað sól, rigningu og regnboga á miðvikudag. Samkvæmt mbl á að rigna. Ef þeir reynast sannspáir þá hef ég staðið við loforð um sól og rigningu þó á sitthvorum deginum verði.

Nú er bara spurning hvenær regnboginn lætur sjá sig.

 

Verður upphaf ársins 2010 nokkuð í þessa átt hjá ÞÍNUM börnum?

 

 Svandís opnaði ísskápinn, þrátt fyrir að hún vissi að þar væri ekkert að finna. Og það reyndist rétt. Aðeins hálft smjörstykki og dós af majonesi. Hún hugsaði sig um andartak en teygði sig svo eftir dósinni og lokaði hurðinni á ísskápnum eins hljóðlega og hún gat.

Litla systir hennar sat stóreygð við eldhúsborðið og það voru grátviprur við litlu munnvikin.

Svandís gaut á hana augunum og andvarpaði með sjálfri sér. ,,Kata mín, ég gef þér að borða bráðum. Ég finn eitthvað.''

Það hýrnaði yfir þeirri litlu og hún horfði full trúnaðartrausts á stóru systur.

''Saaaandísss Saaandíííís.'' Sönglandi rödd barst innan úr hjónaherberginu og Svandís tók viðbragð. Steinn var vaknaður og nú reið á að fjarlægja hann þaðan áður en mamma eða Þorsteinn myndu vakna. Hún henti frá sér majonesdósinni á eldhúsborðið og hljóp af stað. Í holinu lá karlmaður sofandi á miðju gólfi og hún næstum því datt um hann í óðagotinu. Hann lá í nákvæmlega sömu stellingu og fyrr um morguninn þegar Svandís fór á fætur.

Um leið og hún stökk inn um svefnaherbergisdyrnar sá hún útundan sér að annar maður lá sofandi í sófanum í stofunni. Hægri höndin hékk fram af sófabrúninni og á milli fingranna var hálfbrunninn sígaretta sem til allrar hamingju hafði slokknað í.

Hjartað tók kipp og maginn herptist saman því hún þekkti þennan mann. Þekkti hann allt of vel.

Blóðið þaut með ógnarhraða um æðar hennar þegar hún greip litla Stein upp úr rimlarúminu. Það lifnaði yfir honum þegar hann sá stóru systur og hann skríkti af ánægju.

,,Suuusssh,'' hvíslaði Svandis og hélt hendinni fyrir munninn á honum þangað til þau voru komin í öryggið í eldhúsinu. Hún setti Stein í háa barnastólinn og fann að hjartað hægði smám saman á sér.  En þegar hún opnaði majonesdósina og sá grænt og loðið yfirborðið féllust henni hendur. Hún fann að gráturinn þrengdi að hálsinum og hótaði að brjótast út. En hún varð að stöðva hann. Varð að vera sterkt fyrir litlu systkini sín sem höfðu engan annan til að treysta á. Ekki meðan ástandið var svona.

 En tárin tókst henni ekki að stöðva og hún sneri sér undan og leyfði þeim að renna í smástund. Bara smástund af uppgjöf. Andartak þar sem hún leyfði sér að vera sjö ára, ráðvillt stúlkubarn. Svo herti hún upp hugann, sneri sér við og brosti framan í bróður sinn og systur.

,,Ég veit hvað við gerum'' sagði Svandís og gerði röddina spennandi og upprifna. Kata rétti úr bakinu og klappaði saman höndunum hljóðlaust. Hún var búin að læra á sínum 4 árum að á sunnudagsmorgnum hefur maður eins hljótt um sig og mögulegt er.

,,Ég týni saman allar flöskurnar í íbúðinni og svo getum við farið út í Tobba-búð og selt þær. Keypt okkur brauð og ost. Kannski finnum við nógu margar til að kaupa okkur líka skúffuköku''.

,,Ohhhhh'' hvíslaði Kata og litlu varnirnar mynduðu fullkominn hring. Steinn byrjaði að væla. Hann var svangur.

Svandís leit í kringum sig eftir pelanum og kvíðahnúturinn í maganum gerði aftur vart við sig þegar hún skildi að pelinn var enn í rúminu hans Steins. Hún gætti þess að líta ekki í átt að stofunni þegar hún tiplaði á tánum í áttina að herbergi móður sinnar og stjúpföður.

Sér til skelfingar sá hún að mamma hennar var vöknuð. Það var ekki sjón að sjá hana. Svandís vissi ekki hvort svörtu hringirnir í kringum augun á henni voru maskari eða eitthvað annað.

,,Svandís mín'' drafaði hún. ,,Svandís.. gefðu mömmu eitthvað að drekka. Bjór eða eitthvað.''

,,Viltu ekki bara vatn mamma'' sagði Svandís eftir smá umhugsun. Síst af öllu vildi hún æsa mömmu sína upp því líklegast var að hún myndi sofna aftur ef hún héldi ró sinni.

,,VATN'' sagði mamma hennar hæðnislega. Svo hló hún holum, ógnandi hlátri.

,,Ég sæki bjór'', sagði Svandis í flýti. Hún vissi að hún yrði að fara inn í stofu til að finna bjórflöskur.

Hún bakkaði út úr herberginu. Var á varðbergi eins og hrætt dýr.

,,Flýttu þér krakki.. hættu þessi helvítis hangsi''. Mamma hennar var viðskotaill og þetta vissi ekki á gott.

Svandís hljóp í flýti inn í stofu og það sem hún sá vakti hjá henni áður óþekktar tilfinningar. Maðurinn í sófanum var sestur upp og fyrir framan hann stóð Kata litla með óræðan svip á andlitinu.

Maðurinn leit upp og sá Svandísi og það færðist glott yfir andlitið á honum.

,,Nei er þetta ekki heimasætan sjálf.'' Í eyrum Svandísar var röddin ógnandi og skelfileg. Hún stóð sem negld niður í gólfið og fannst að það væri að líða yfir sig.

,,Komdu nú hérna til Svenna frænda'', sagði hann lokkandi um leið og hann veifaði annarri hendi í átt til hennar.

Hann strauk Kötu yfir axlirnar og við þá sýn öðlaðist Svandís mátt í fæturna aftur. Hún gekk hröðum skrefum í átt til þeirra og gerði sig líklega til að grípa Kötu í fangið. En Svenni ''frændi'' var ótrúlega viðbragðsfljótur miðað við magnið sem hann hlaut að hafa drukkið kvöldið áður, og hann svipti Kötu upp í kjöltu sína.

Svo horfði hann ögrandi í augun á Svandísi á meðan hann strauk barninu um allan líkamann. ,,Svo ung og fallegt'', sagði hann hægt. ,,Alveg eins og ég vil hafa ykkur''.

Svandís varð ísköld og veröldin fraus allt í kringum hana.

,,Ég átti að sækja brennivín handa mömmu'', sagði hún vélrænni röddu. Teygði sig eftir grænni flösku á sófaborðinu. Hún sá undrunina í svip Svenna þegar glerið splundraðist á höfuðkúpunni á honum. Hún var komin með Kötu í fangið áður en síðustu glerbrotin hrundu í gólfið.

Hún hlaut að hafa hitt á slagæð eða eitthvað. Það var blóð út um allt. Var hann dauður? Hún vonaði það.

,,Komdu Kata'' sagði hún og kyssti á kollinn á systur sinni. ,,Við þurfum að fara út í búð að versla''.

 

Cargo til Kína

 

Á tímabili hættum við að telja niður í tannburstun á kvöldin fyrir Þann Einhverfa. Mér þótti þetta í raun ýta undir þráhyggjuna hans þar sem ekki var séns að sleppa með að segja: Bursta eftir 10 mínútur og segja svo næst: bursta eftir 5 mínútur.

Nei, það varð að telja rétt niður og svo gleymdum við okkur auðvitað inn á milli og talning fyrir 10 mínútur gat tekið allt að 40 mínútur.

Ég nennti þessu alls ekki lengur og ákvað að strákurinn væri orðinn alltof stór til að við stæðum í svona hringavitleysu.

Við tók hræðilegasta tímabil sem við höfum átt í fara-að-sofa rútínunni. Grátur, hótanir og handalögmál varð næstum því daglegt brauð. Þessu fylgdi skelfilegur vanlíðan og samviskubit yfir því að langa til, allavega annað hvert kvöld, að pakka barninu sínu ofan í ferðatösku, merkja hana ''to whom it may concern'' og senda til Xiamen í Kína.

Það var ekki fyrr en nýlega sem ég áttaði mig á þessari tengingu, þ.e. að háttatíminn varð svona erfiður eftir að við hættum að telja niður. En þá byrjaði ég líka að telja aftur. Af fullum krafti og af mikilli gleði og ástríðu. Tel bara eins og ég eigi lífið að leysa. Og ástandið hefur skánað til muna.

Sá Einhverfi reynir að vísu oft að teygja lopann.

Ian, fjórar mínútur

Nei mamma, bara sex mínútur

 

Og í stráknum, sem mér finnst alltaf vera litla barnið, er að fæðast unglingur og töffari.

Í gærkvöldi kvað við alveg nýjan tón

Jæja Ian, bursta eftir tíu mínútur

Mamma, gleymdu því....